Winked, oh smile, winked back,
Your hand with mine, the lips kissed;
All gone in a blink. 

(Source: hazelezah.tumblr.comHAI)

         Kailan ko kaya muling masasabi ang “Mahal Kita”? Kailan ko kaya muling mararamdaman ang saya nang may ginagawa para sa taong minamahal - sinusuklian man o hindi?

         Sa gitna ng katahimikan habang nagpapahinga ay bigla ko na lamang naisip na parang ang tagal ko nang hindi nagmamahal. Mayroon akong mga natitipuhan, nagugustuhan pero minamahal? Wala. Yun ang mas kinalulungkot ko. Mula kasi noong nagmahal ako e parang hindi na uli nasundan. O siguro dahil mahal ko pa siya. Kung anuman ang dahilan, hindi ko alam basta ang alam ko, nahihirapan akong magmahal muli. Gusto kong maging sigurado - hindi sa relasyon kundi sa nararamdaman ko. Marahil ay hindi ko pa lang talaga nakikita ang taong mamahalin ko higit pa sa huling minahal ko.

           Bato na ba ako? Gusto kong magmahal muli pero wala talaga. Hindi naman yun napipilit di ba? Natatiyaga, oo. Alam kong sa paglipas ng panahon ay maaari kang mahulog sa isang tao. Hmmm. Siguro kailangan ko pa ng karagdagang panahon. 

      Hindi na naman ako heartbroken. Gusto ko lang maramdaman muli ang saya ng may minamahal.

        O niloloko ko lang ang sarili ko? Siya pa rin ba ang mahal ko? Hmmm. Hindi na mawawala ang pagmamahal ko sa kanya. Lagi at laging mananatili yun dito. Nawawala ba talaga yun? Naniniwala ako na may darating na mas mamahalin ko at mamahalin ako.

       Kung bakit ba naman kasi hindi na lang ako ang minahal ng taong mahal ko e. Pwe. Bitterela. Katulad lang din yan ng hindi ko pagmamahal sa taong nagmamahal sa akin kung meron man. Quits lang.

(Source: hazelezah)

         Minsan, magandang isagot sa intriga o gulo ang katahimikan lalo na kung wala namang katotohanan. May mga taong napapagod nang manahimik at mayroon din namang napapagod na sa kasasalita. Siya na rin mismo ang mabibingi sa kanyang mga sinasabi. Siya na rin ang sasagot sa mga tanong niya, ang titigil sa sinimulan niya. Sayang ang oras kapag lahat ng bagay ay pinatulan mo.

(Source: hazelezah)

         Habang andito ako ngayon sa isang computer shop sa Makati (sa may Cash and Carry) dahil naiwan ko ang susi ko sa loob ng condo, hindi ko maiwasang mag-isip ng kung anu-ano. Dulot na rin siguro ng nabasa kong talumpati kaya ako nagkaganito. Lungkot ang naramdaman ko. Nakokonsensya rin ako.

         Sa darating na Sabado ang ang araw ng pagtatapos sa aking minamahal na unibersidad at isa ako sa mga magsisipagtapos. Isa ako sa mga maaaring umakyat sa entablado upang abuti ang isang rolyo ng papel na hindi ko sigurado kung may nakasulat ba o wala basta ang alam ko, hindi pa iyon ang diploma namin. Oo, tama, maaaring umakyat pero hindi aakyat. Mas pinili kong huwag na lang umakayat ng entablado. Sabi ng iba, korni raw ako. Sabi ng iba, gawin ko raw yun para sa sarili ko. Sabi rin ng iba pa, minsan lang daw yun dumating.

         Wala na akong pakialam sa sinasabi nila. Mas pinili kong magtrabaho kahit na sinabihan na ako ng trainer ko na ibibigay na niya sa akin ang araw na yun magmartsa lang ako. Pero hindi pa rin. Siguro dahil na rin sa nalipasan na ako ng panahon. Dapat kasi nung 2010 pa ako gumraduate e so wala na. Wala na yung excitement.

         Natatandaan kong tinanong ako ng trainer ko kung nakit hindi ako mamartsa at sumagot ako ng: “I don’t know. I just don’t feel like attending the ceremony. Maybe I would if my aunts will attend but they will not so I won’t be attending. No one will come anyway.”

Tinanong niya uli ako, “How about your mother?”

“She doesn’t even tell me to attend the ceremony. I’m not sure if she remembers that I’ll be graduating this April. Maybe she forgets because I’m already working.”

Balik uli ng tanong si trainer, “What if she DOES want you to attend but just don’t like to tell you because….blah blah?”

Nagkibit balikat na lang ako.

         Halos dalawang linggo na ang nakalipas. Tapos na ang Grad ball na hindi ko rin inatendan. At ngayon eto, nalulungkot ako.

         Okay lang naman sa akin na hindi magmartsa pero hindi ko man lang naisip na mapapasaya ko ang Mama ko kung ginawa ko yun. (Tangina, umiiyak ako sa computer shop ngayon. Kadiri.) Hilingin niya man o hindi, dapat ginawa ko yun. Siya man ang nagpaaral sa akin o hindi, dapat nagpakita pa rin ako sa kanya ng nakatoga. On time man ako o inugatan na sa unibersidad, dapat isinama ko siya unibesidad sa araw na masasabi kong hindi ako sumuko. Dapat pinaramdam ko sa kanya na “Ma, sabi ko sa ‘yo, gagraduate ako ng UP. Hindi man on time pero eto, tinapos ko.” Pinagkait ko sa Mama ko ang kaligayahang makita na tapos na ang kanyang panganay. Haaaay. 

          Wala na. Grad ceremony na sa Sabado. Magtatrabaho na lang ako. Buti na lang kamo e hindi siya nagtatanong kung bakit hindi ako mamartsa. O hindi pa siya nagtatanong. Hayaan mo Ma, sa susunod e aattend na ako kung sakaling kukuha ako ng Master’s degree. :)

25APR2012

(Source: hazelezah)